Κορινθιακός

Του  Νίκου   Καζαντζάκη

Γαλήνια, ανεξάντλητη η γοητεία του Κορινθιακού κόλπου. Βαθιά, μεσογειακή χαρά του ματιού. Αριστερά, το πεύκο, η ελιά, το αμπέλι. Η στεγνή υποκίτρινη γης, οι πέτρες οι ροδοκοκκινισμένες από τον ήλιο. Δεξιά, η αστραφτερή θάλασσα, η αιώνια ανανεούμενη, αμέριμνη, γελαστή, χωρίς μνήμη. Πού να κρατάει και να θυμάται τ' αυλάκια που άνοιξαν στα στήθια της οι παμπάλαιες πλώρες! Θα ήταν γεμάτη ρυτίδες, μα ξεχνάει και διατηρεί τη νεότητα.

Πέρα τα βουνά γαλάζια, ανάερα, κυματίζουν, αχνίζουν λες μέσα στο φως. Ολόγυμνα, και λιάζονται σαν αθλητές! Όσες φορές και ν' αντικρίσεις το θέαμα τούτο, η καρδιά δε χορταίνει. Το ελληνικό τοπίο επιδρά στην ψυχή του ανθρώπου- στην ψυχή και στο σώμα και στους πιο κρυφούς λογισμούς του - σα μουσική. Κάθε φορά και το νιώθεις βαθύτερα, ρυθμίζεσαι καλύτερα μαζί του, βρίσκεις νέα στοιχεία ισορρόπησης κι ελευθερίας.

Κοιτάζω τα μακρινά, ήσυχα βουνά, τη γελαστή θάλασσα, τα αριόφυλλα κατάφωτα δέντρα. Τι ευγένεια κι απλότητα, τι έλλειψη ρητορικής και στόμφου! Όλα είναι κομμένα στο μπόι του ανθρώπου, φτάνεις το ιδανικό από ήσυχα, μακριά από γκρεμούς μονοπάτια. Η Ομορφιά όπως κι η Νίκη, χωρίς φτερούγες, πατάει τις ροδισμένες  εδώ πέτρες, άνετα χωρώντας μέσα στο γαλήνιο τούτο ανθρώπινο τοπίο.

«Ποιον αφορά η ποίηση σήμερα;»·

   

Επιφυλλίδα

Του  Νάσου   Βαγενά 

«Ποιον αφορά η ποίηση σήμερα;»· ήταν το θέμα που έθεσε προς δημόσια συζήτηση, πρόσφατα, στη Στοά του Βιβλίου ο διευθυντής του περιοδικού "Ποίηση" Χάρης Βλαβιανός με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την έκδοσή του. Προσλαμβάνοντας το ερώτημα με την έννοια του «ποιον ενδιαφέρει η ποίηση σήμερα;» θα προσπαθήσω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.

H ποίηση ενδιαφέρει σήμερα μικρότερο αναλογικά αριθμό ανθρώπων απ' ό,τι σε κάθε άλλη εποχή. Από εκείνους που διαβάζουν λογοτεχνία ενδιαφέρει τους λιγότερους - για την ακρίβεια πολύ λίγους. Το αποδεικνύουν αυτό οι πωλήσεις ποιητικών βιβλίων, που είναι συντριπτικά μικρότερες από εκείνες των βιβλίων πεζογραφίας, και ο ελάχιστος χώρος που διατίθεται για την παρουσίαση των ποιητικών βιβλίων (και της ποίησης γενικότερα) σε σύγκριση με εκείνον που δίνεται για την πεζογραφία στις σελίδες βιβλίου των εφημερίδων και των ευρείας κυκλοφορίας περιοδικών. Αλλά η ποίηση ενδιαφέρει σήμερα, παρά τα θρυλούμενα περί του αντιθέτου, και τους λιγότερους από εκείνους που γράφουν λογοτεχνία.

Μιλώντας για πολιτισμό στην εποχή της κρίσης

Της Αρχοντίας   Κάτσουρα

Ινδία, αρχές του 20ού αιώνα. Ένας Ινδός γιατρός είναι ελαφρά άρρωστος και δέχεται την επίσκεψη τεσσάρων φίλων του: του –μάλλον διεφθαρμένου και άξεστου- επιθεωρητή της Αστυνομίας και του ανιψιού του, ενός βοηθού μηχανικού και του Χαμιντουλάχ, ενός άεργου εξαδέλφου του γιατρού που ζει εις βάρος του, ενίοτε δεχόμενος βάρβαρα και κακόγουστα αστεία για να γελούν οι φίλοι του.

Το δωμάτιο είναι άθλιο, κακόγουστο, βρόμικο και φτωχικό, ένα σμήνος μύγες κρέμεται από το καλώδιο του ηλεκτρικού ρεύματος, αλλά ο τεμπέλης υπηρέτης του γιατρού Αζίζ βαριέται να τις σκοτώσει. Τα προβλήματά τους πολλά, σημαντικά και ασήμαντα: η βρετανική κατάκτηση και ο ρατσισμός που υφίστανται από τους Άγγλους, η φτώχεια και οι εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές που μαστίζουν τη χώρα και δεν επιτρέπουν στον λαό της να ευημερήσει. Ταυτόχρονα, επικρατούν βαριές κλιματικές συνθήκες, που επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο την κατάσταση: ζέστη και υγρασία που κουράζουν το πνεύμα και κάνουν νωθρό το σώμα.  

Μέσα σ’ αυτή την ατμόσφαιρα ξεσπά ένας καβγάς για ασήμαντη θρησκευτική αφορμή, εξάπτει τα πνεύματα και προκαλεί μια μικρή κρίση μεταξύ των φίλων. Κι όμως, συμβαίνει κάτι μαγικό: ο γιατρός Αζίζ ανασηκώνεται από το κρεβάτι του και με όλο το πάθος που τον διακρίνει απαγγέλλει ένα ποίημα για την ομορφιά – κάθε ομορφιά. Και ω του θαύματος: «…η άθλια κρεβατοκάμαρα γέμισε σιωπή, οι ανόητες ίντριγκες, η φλυαρία, η κούφια δυσαρέσκεια κατακάθισαν, ενώ λέξεις παραδεδεγμένες σαν αθάνατες γέμιζαν τον αδιάφορο αέρα… […] ο επιθεωρητής της Αστυνομίας […] καθόταν με το μυαλό του αδειανό, κι, όταν οι σκέψεις του, που ήταν βασικά χαμερπείς, γύριζαν πίσω στο νου του, είχαν μια ευχάριστη φρεσκάδα»(1).

 Η δύναμη της τέχνης είναι αυτή: μπορεί να δημιουργήσει μικρά θαύματα, να μας πάρει από τη μιζέρια και τη μικρότητα και, έστω για λίγο, να μας ανεβάσει πάνω από τα προβλήματα, σε έναν αέρα φρέσκο και καθαρό. Κι αυτό είναι το ζητούμενο στη σημερινή εποχή που όλα φαίνονται να συρρικνώνονται σε αριθμούς, στατιστικά στοιχεία και χρηματοοικονομικές αναλύσεις που τρομάζουν και αδικούν ακόμη και τα ψήγματα ομορφιάς που υπάρχουν γύρω μας. Η κρίση στην οικονομία έχει φέρει και κρίση στον πολιτισμό. Όχι με την έννοια ότι δεν παράγεται καλλιτεχνικό έργο – τουναντίον, ο καλοκαιρινός καλλιτεχνικός οργασμός στην Ελλάδα για παράδειγμα, παρά την πενία πόρων και την έλλειψη σχεδόν κάθε κρατικής βοήθειας, γέννησε αξιόλογες θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, εκθέσεις και δρώμενα.

Παραστάσεις φολκλόρ ... Τελικά κι αυτά τα συγκροτήματα είναι εξαγόμενος σκηνοθετημένος τουρισμός.

Του   Νίκου   Δήμου

Μελαγχολία μου φέρνει πάντα κάθε παράσταση φολκλόρ. Είτε Μαζόφσκα τα λένε τα μπαλέτα ή Μπεριόσκα, είτε από την Ταϊτή προέρχεται το συγκρότημα, είτε από τη Ρουμανία, εμένα μου προκαλεί κατάθλιψη.

Ο Χάρι Πότερ

Του  Νίκου   Σιδέρη  

Η θραύση που έκανε ο Χάρι Πότερ σε μικρούς και μεγάλους οφείλεται στη συμπαρουσία τριών αλληλοενισχυόμενων μοτίβων: εντιμότητα,  ψυχική ορφάνια,  αποθέωση του ναρκισσισμού.

Μήνυμα του Αμερικανού Τζον Μάλκοβιτς για την παγκόσμια ημέρα του Θεάτρου

«Είναι τιμή μου, που το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου της Ουνέσκο μου ζήτησε να χαιρετίσω την 50η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Θα απευθυνθώ σύντομα στους συναδέλφους του θεάτρου, φίλους και συντρόφους. Μακάρι η δουλειά σας να είναι πειστική και αυθεντική. Μακάρι να είναι βαθιά, συγκινητική, στοχαστική και μοναδική. Μακάρι να μας βοηθά να στοχαζόμαστε τι  σημαίνει να είσαι άνθρωπος και μακάρι αυτός ο στοχασμός να είναι ευλογημένος με θάρρος, ειλικρίνεια, ανυποκρισία και χάρη. Μακάρι να είστε σε θέση να ξεπερνάτε τις αντιξοότητες, τη λογοκρισία, τη φτώχια και τον μηδενισμό, αφού είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλοί από εσάς θα είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε. Μακάρι να είστε ευλογημένοι με ταλέντο και αυστηρότητα, για να μας διδάξετε πως χτυπά η καρδιά σε όλη την πολυπλοκότητα της και να έχετε την περιέργεια και την ταπεινότητα να το κάνετε έργο ζωής. Και μακάρι οι καλύτεροι από εσάς - γιατί μόνο οι καλύτεροι από εσάς, και μόνο σε εξαιρετικά σπάνιες και σύντομες στιγμές - να καταφέρετε να διατυπώσετε το βασικότερο των ερωτημάτων: «Με ποιον τρόπο ζούμε;» Καλή τύχη!».

 

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου καθιέρωσε τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου, το 1962, και κάθε χρόνο επιλέγει μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μια χώρα - μέλος, για να γράψει ένα μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο.

 

Τζον Μάλκοβιτς   :   Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός, σεναριογράφος, συγγραφέας, σκηνοθέτης και καλλιτέχνης του θεάτρου.

Η πραγματική στράτευση είναι να αναλαμβάνεις μια δέσμευση απέναντι στον εαυτό σου.

Του   Αντόνιο   Ταμπούκι

«Έχω διαβάσει τον Αριστοτέλη που είπε ότι ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό. Θα έλεγα πάντως πως μέσα απ’ τα βιβλία είναι δύσκολο να κάνεις πολιτική. Το βιβλίο επηρεάζει αργά τις συνειδήσεις. Αν θέλεις να παρέμβεις πολιτικά το κάνεις με ένα άρθρο σε μια εφημερίδα.  

Χορεύοντας σε έναν παράλληλο κόσμο

Της    Λαμπρινής   Καραπάνου

                        

Ανοίγει η αυλαία.

Το  θέατρο γεμάτο. Στην αναμονή, στα παρασκήνια, στη θέση μου. Άγχος.   Νιώθω  την  καρδιά  μου   να  χτυπά δυνατά, μέχρι την πρώτη νότα. Και αρχίζει η μουσική. Αγγίζω με τα γυμνά  πόδια μου τη σκηνή διστακτικά. Τρέμω.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Στα νιάτα μου ήμουν ουτοπιστής. Αξίζει όμως να ζήσεις χωρίς ουτοπίες;

Συνέντευξη  του  Μίκη Θεοδωράκη   στο   γαλλικό έντυπο «Οpera international»

«Ο καλλιτέχνης διαθέτει τεράστια δύναμη, σχεδόν ανεξέλεγκτη. Γι' αυτό και οι κυβερνώντες, πολύ συχνά στην Ιστορία, θέλησαν να τη χειραγωγήσουν ή αντίθετα να την ακυρώσουν».

«Ήμουνα σινεμαδάκιας...» H συρρίκνωση του δημόσιου χώρου, η εκούσια ιδιώτευση. Πού να τρέχεις μες στη νύχτα...

Tης   Mαριάννας   Tζιαντζή

Καίγεται το «Αττικόν», καίγεται το «Άστυ». Η είδηση προκάλεσε σοκ, καθώς έμοιαζε να συμβολίζει το βίαιο τέλος μιας εποχής.

Πέρυσι την άνοιξη, σε μια συνέντευξη, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε πει ότι χρειαζόμαστε «μια επίθεση πολιτισμού για να βρει ο τόπος την αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπειά του». Όμως ο εμπρησμός της πόλης, του άστεως, ισοδυναμεί με επίθεση «κατά» του πολιτισμού. Και ο κινηματογράφος, ως φυσικός χώρος, είναι ένα εύγλωττο σύμβολο της δημόσιας σφαίρας, του πολιτισμού της πόλης. Με ανακούφιση μάθαμε ότι το «Αττικόν» και το «Αστυ» σώθηκαν, όμως δεν ξεχνάμε ότι εκατοντάδες κινηματογράφοι, που δεν είχαν τη δική τους αρχιτεκτονική ιστορία και κομψότητα, έχουν εδώ και χρόνια αφανιστεί.

Θα τα βγάλουμε πέρα υπό ένα όρο : ότι θα προσπαθήσουμε όλοι μαζί.

Αποσπάσματα  από  συνεντεύξεις  του  ποιητή   Τίτου   Πατρίκιου

Πώς  γράφεται ένα  ποίημα,  κύριε   Πατρίκιε;

Δεν υπάρχει συνταγή. Όπως γράφονται όλα τα πράγματα.  Παίρνεις ένα χαρτί και κάθεσαι

και γράφεις.  Μερικοί γράφουν σε κομπιούτερ… 

Αν η ποίηση είχε τη δύναμη να μας κάνει καλύτερους, θα το είχε πετύχει εδώ και αιώνες.

Αποσπάσματα   από  συνεντεύξεις  της   ποιήτριας   Κικής  Δημουλά 


 - Μπορεί  ένας  ποιητής  να  είναι  και  καλός  ως  ποιητής  και  ευτυχισμένος  ως  άνθρωπος;

«Και καλός ποιητής και ευτυχισμένος; Πάει πολύ. Σαν μεγάλη εύνοια το βλέπω...».

Συνέντευξη   στην   Μικέλα  Χαρτουλάρη

Εφημερίδα  Τα  Νέα, 19-05-2001

Συνέντευξη του ζωγράφου και ακαδημαϊκού Δημήτρη Μυταρά Δεν μπορείς για έναν πίνακα να πεις ένα ξερό μου αρέσει ή δεν μου αρέσει. Πρέπει να έχεις κουλτούρα για να τον διαβάσεις.

Της   Μαρίας   Ανδρέου


Ποιο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε κατά βάση οι Έλληνες;

Επειδή λόγω της τέχνης ήμουν πάντα μέσα στα σχολεία, το πρόβλημα της χώρας μας είναι η παιδεία! Πολιτισμός χωρίς παιδεία δεν υπάρχει. Οι αρχαίοι Έλληνες το είχαν διαπιστώσει αυτό. Γι' αυτό και είχαν από τη νηπιακή ηλικία αυστηρούς παιδαγωγούς. Δεν άφηναν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν στους δρόμους. Μόνο μέσω της παιδείας διαμορφώνεις ηθική υπόσταση. Η παιδεία σήμερα στα πανεπιστήμια βρίσκεται σε αισχρό χάλι. 

H Τέχνη για την Τέχνη, ή η Τέχνη για το λαό;

Πρέπει να διευκρινισθεί κάτι πολύ σημαντικό. Ο κάθε καλλιτέχνης δεν είναι ούτε εκπαιδευτής ούτε ψυχαγωγός, ούτε έχει κάποια ηθική υποχρέωση για να αναλάβει την επιμόρφωση του κόσμου.

 Το κοινό μέσα από τις δημιουργίες των Καλλιτεχνών έρχεται πιο κοντά στην Τέχνη και φροντίζει εκείνο για το πώς θα φθάσει να κατανοεί, να αναλύει τα έργα. Για παράδειγμα ο  γιατρός θεραπεύει μόνο, δεν είναι υποχρεωμένος να μαθαίνει στον κόσμο ιατρική…

Δεύτερο και σημαντικότερο. Αν ο καλλιτέχνης θα έπρεπε να φτιάχνει έργα για να ευχαριστιέται ο κόσμος, τότε μπαίνει το εξής ερώτημα. Για ποιoν κόσμο; Για κάποιο χωριό; Για την Αθήνα; Για το Παρίσι; Διότι ως είναι φυσικό οι κάτοικοι κάθε περιοχής έχουν διαφορετικές ευκαιρίες γνωριμίας της Τέχνης και ενασχόλησης μαζί της.

Είμαι Εναντίον Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους».

«Ούτε θα εμφανιστώ  ούτε  θα  απλώσω  το  χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε  τα  λεφτά  τους».

Μ' αυτόν  τον τρόπο απάντησε ο  ποιητής  Ντίνος Χριστιανόπουλος στη διάκρισή του με το μεγάλο βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού.

Ο 81 χρονος λογοτέχνης απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του.

Σε  παλαιότερο   κείμενό  του   (  " Είμαι   Εναντίον" )  έγραφε  : 

Γιάννης Τσαρούχης : Έβλεπα, ­ μπορώ να πω, ­ πιο μακριά από τους άλλους, έβλεπα το επερχόμενο και οι άλλοι ήταν σε παλιές αντιλήψεις και, αντί να με θεωρούν πρωτοπόρο, με θεωρούσαν έναν άνθρωπο παράξενο, περίεργο, που ενοχλούσε τις συνήθειές τους. Επηρεάζομαι πάντα από τους ανθρώπους που κάνουν κάτι ουσιαστικό, ­ μικρό ή μεγάλο, ­ γιατί πρέπει τη ζωή να τη ζει κανείς ουσιαστικά και όχι με επίδειξη μόνο.

Μία από τις συνεντεύξεις που δημοσιοποιήθηκαν μετά το θάνατό του είναι αυτή που ακολουθεί.

­

Στην παιδική σας ηλικία τι νομίζατε ότι θα γίνετε;­

«Πολλά πράγματα. Ένα από τα κυριότερα ήταν να γίνω ακροβάτης, γιατί μου άρεσε πολύ το ιπποδρόμιο και ό,τι έβλεπα στο ιπποδρόμιο εμιμούμην, βάζοντας σχοινιά μέσα στους δύο μεντεσέδες της πόρτας. Ήθελα να περπατώ επάνω σε ένα σχοινί, να κρεμιέμαι ανάποδα... Ένα άλλο επάγγελμα που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν να γίνω δεσπότης, διότι μου άρεσε να τους βλέπω στις λιτανείες με τα χρυσά άμφια και τις μίτρες να παρελαύνουν. Αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα ότι θα γίνω ζωγράφος. Όλο ζωγράφιζα από μικρό παιδί και έκανα και κατασκευές αρχιτεκτονικές ­ εσωτερικών χώρων, ιδίως ­ έκανα κρεβατοκάμαρες, τραπεζαρίες και μου άρεσε πολύ το θέατρο... Αλλά ζωγραφική έκανα διότι το ζήτησαν οι άλλοι, ­ είτε ήταν θεατές είτε ήταν έμποροι πινάκων. Νόμιζαν ότι έχω ταλέντο... ακόμη δεν το κατάλαβα αυτό!».

Δεν είμαι σε θέση να συμβουλέψω κανέναν και για τίποτα. Απλώς θα σας πω τι προσπάθησα να κάνω εγώ στη ζωή μου με τη ζωγραφική.

Αποσπάσματα   από   δύο   συνεντεύξεις   του   ζωγράφου   Σωτήρη     Σόρογκα
 

Ζωγραφίζω...

Από πολύ µικρός. Αισθανόµενος µεγάλη µειονεξία στα παιδικά µου χρόνια από µια περίεργη και δυσανάλογα µεγάλη ανάπτυξη, βρέθηκα δακτυλοδεικτούµενος και χλευαζόµενος από αυτούς που θα ήθελα να µε θαυµάζουν. Είχα φτάσει πριν από την εφηβεία σχεδόν δύο µέτρα ύψος. Ωστόσο ευνοήθηκα από τη ζωγραφική, µε την οποία έκτοτε ταυτίστηκα επειδή προσχώρησα σε αυτήν εν είδει καταφυγίου αντλώντας ταυτόχρονα και κύρος από τις τότε επιδόσεις µου. Στη δεκαετία του ’50 η ζωγραφική εξακολουθούσε να διατηρεί τη µυθοποιηµένη αύρα της. Με δάσκαλο τον Μόραλη θυµάµαι τη µαγική ατµόσφαιρα του εργαστηρίου και την ιερότητα της αποστολής µας. Όλοι µας ψάχναµε να βρούµε την αφετηρία µιας προσωπικής έκφρασης από τις επιλογές µας σε ό,τι µας γοήτευε ή µας συνιστούσε και πώς θα µπορούσε το ασαφές και απροσδιόριστο εντός µας να αποκτήσει οντότητα και  αισθητική   νοµιµοποίηση.

Δε βγαίνει ρε παιδάκι μου. Άστο να πάει στο διάολο! Η συγγραφέας και καθηγήτρια Ιστορίας Eξωτερικής Πολιτικής στη Νομική Αθηνών Λένα Διβάνη απαντά Αποσπάσματα από τρεις συνεντεύξεις της

      

1.   Απόσπασμα  από  συνέντευξη   στη  Lifo.gr

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία; Να περνάω, φερ’ ειπείν,  το φανάρι της Κηφισίας με ακουστικά στ΄αυτιά τραγουδώντας παράφωνα το «No one like you» και να το εννοώ εκατό τα εκατό. Και να το εννοεί κι αυτός ότι το εννοώ. Και  να  το  εννοούν  και  οι  περαστικοί εννοείται…

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας; Να ξεχάσω ότι αγάπησα. Και μετά να ξεχάσω  ότι  το  ξέχασα  (ε  Βλαντιμίρ;).

Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι’ αυτό; Δεν τον πρόδωσα τον εαυτό μου. Σας παρακαλώ, με προσβάλετε!

Για ποια προδοσία του εαυτού τους οικτίρετε τους άλλους;  Όταν βλέπω να διαλέγουν το πιο εύκολο για να μη ζοριστούν. Μα να ζήσω με τα δεύτερα και τα αποφάγια  των  άλλων  από  φόβο;

ΉΡΘΑΝ ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας

Απόσπασμα   από   το   ΑΞΙΟΝ   ΕΣΤΙ  του   Οδυσσέα   Ελύτη  :

Ζ΄

  Ἦρθαν

ντυμένοι «φίλοι»

  ἀμέτρητες φορές οἱ ἐχθροί μου

τό  παμπάλαιο χῶμα  πατώντας.

   Καί  τό  χώμα δέν  ἔδεσε ποτέ μέ   τή    φτέρνα τους.

Ἔφεραν  

  τόν   Σοφό, τόν   Οἰκιστή καί   τόν  Γεωμέτρη, 

Βίβλους   γραμμάτων καί  ἀριθμών, 

  τήν  πάσα Ὑποταγή καί   Δύναμη,

τό παμπάλαιο φῶς ἐξουσιάζοντας.

Ἀπό τό ἐλάχιστο φτάνεις πιό σύντομα ὁπουδήποτε. Μόνο πού 'ναι πιό δύσκολο.

"Γεννήθηκα   γιά  νά   'χω  τόσα.  Δέ  μοῦ  λέει  τίποτα  νά  παραδοξολογῶ.  Ἀπό  τό  ἐλάχιστο  φτάνεις πιό  σύντομα  ὁπουδήποτε.  Μόνο  πού  'ναι  πιό  δύσκολο.   Κι   ἀπό  τό  κορίτσι   πού  ἀγαπᾶς  ἐπίσης   φτάνεις,  ἀλλά   θέλει  να  ξέρεις  νά  τ' ἀγγίξεις  ὁπόταν  ἡ  φύση  σοῦ   ὑπακούει.  Κι  ἀπό   τή  φύση  -   ἀλλά  θέλει  να  ξέρεις   νά   τῆς   ἀφαιρέσεις   τήν  ἀγκίδα  της." 

 

Ο   ΜΙΚΡΟΣ   ΝΑΥΤΙΛΟΣ