Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Η μελαγχολική δημοκρατία



Του  πασκάλ  Μπρυκνέρ*

Μπήκαμε στην εποχή της δημοκρατικής αισιοδοξίας. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια πληθαίνουν οι χώρες που υιοθετούν, η μια μετά   την άλλη, τις δικές μας αρχές διακυβέρνησης και συμπεριφοράς. [ … ] 

Κι ωστόσο να που μπήκαμε ταυτόχρονα και στην εποχή της δημοκρατικής μελαγχολίας. Μέσα στη γενική ευθυμία ξεχάσαμε σε ποιο βαθμό η Ευρώπη μίσησε επί χρόνια τη δημοκρατία με αταλάντευτη επιμονή. Αν υπήρξε ποτέ κάποια κοινή συναίνεση στον αιώνα μας, αυτή συνίσταται στην καχυποψία με την οποία οι πιο αντιθετικές οικογένειες πνεύματος αντιμετώπισαν αυτή τη μορφή διακυβέρνησης, προτιμώντας φόρμουλες πιο αιματηρές αλλά αφάνταστα πιο ελκυστικές. Και τίποτε δεν μας βεβαιώνει ότι αυτή η επίμονη αποστροφή, που αδρανεί προσωρινά, δεν θα αναδυθεί κάποια μέρα την επιφάνεια.

Γιατί η δημοκρατία είναι μισητή: έρχεται σε αντίθεση με την πιο αυθόρμητη κλίση του ανθρώπου να συντρίψει, να κυριαρχήσει ή να υποδουλώσει τους άλλους. Εχθρός των κρυφών μας εσωτερικών δαιμόνων, χαρακτηρίζεται από δύο ελαττώματα: για τον αντιδραστικό, το δημοκρατικό κήρυγμα της ισοτιμίας υψώνει τον κατώτερο και χαμηλώνει τον ανώτερο, βάζει τη γνώμη του φωτισμένου πολίτη στο ίδιο επίπεδο με αυτήν του άσχετου και δίνει στον τελευταίο τα όπλα για να αντισταθεί στη μοίρα του. Για τον επαναστάτη, η δημοκρατία είναι επικίνδυνη γιατί στερεί τους ανθρώπους από την ελπίδα να γλιτώσουν μια και καλή από την αδικία : ζητώντας τους να σεβαστούν τη νομιμότητα και την ετυμηγορία της κάλπης, υπόσχεται πολλά,  ενώ συνεχώς καθυστερεί την εκπλήρωση των υποσχέσεών της.  

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Τα πιο δύσκολα μαθήματα

Αποτέλεσμα εικόνας για σχολικός εκφοβισμός

Της   Τασούλας   Καραϊσκάκη

Δεν ζουν οι μαθητές στη γυάλα, αυτή έσπασε από δεκαετίες, αλλά στην καρδιά της ενήλικης κοινωνίας, με τη βία, τον παραλογισμό και τα ευτράπελά της, ωστόσο δηλώνουν ανήσυχοι για τις παρενοχλήσεις που θα υποστούν, με την έναρξη των μαθημάτων, από συμμορίες (;) ανηλίκων που στήνουν «καραούλι» έξω από σχολεία και φροντιστήρια για να επιτεθούν.
Ούτε το καλοκαίρι κόπασε το αντισχολικό μένος ορισμένων εφήβων. Ομάδα εννέα 13χρονων και 14χρονων «ρήμαξε» τον Ιούλιο και Αύγουστο πέντε σχολεία της Ηλιούπολης: κατέστρεφαν θρανία, πίνακες, λάμπες, έβαζαν φωτιά σε κάδους απορριμμάτων, έκλεβαν υπολογιστές, τηλεοράσεις, ηχεία, βιντεοπροβολείς... Σοβαρό. Δεν είναι φαινόμενο της σημερινής εποχής, αλλά όλων των εποχών κρίσεων –στην Ευρώπη, από τον 16ο και 17ο αι. καταγράφονται συμμορίες ανηλίκων–, και δεν είναι πλέον μόνο συνέπεια του χαμηλού εισοδήματος, της προβληματικής στέγασης και υγειονομικής περίθαλψης, της ανεργίας ή απουσίας των γονιών, ενός κοινωνικού σύμπαντος σε σταθερή αρρυθμία όπου το έγκλημα αποβαίνει η κορυφαία διασκέδαση (η Ηλιούπολη δεν είναι περιοχή όπου κυριαρχούν η κοινωνική αποδόμηση, η αποδιοργάνωση, το πολύ υψηλό ποσοστό  μεταναστών).

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Πανελλαδικές Εξετάσεις 2017

Νεοελληνική Γλώσσα

Τρεις Παρατηρήσεις για το θέμα της Έκθεσης




Το  Θέμα  της  παραγωγής  λόγου  ( Γ1)   στις  φετινές  ( 2017  ) πανελλαδικές  εξετάσεις    στο  μάθημα  της  Νεοελληνικής   Γλώσσας  ήταν  το  εξής  :  



Στην τελετή αποφοίτησης του σχολείου σας ως υποψήφιοι/ες φοιτητές/τριες και μελλοντικοί/κές επιστήμονες εκφωνείτε μια ομιλία 500-600 λέξεων στην οποία εστιάζετε σε δύο άξονες:

α) στον ρόλο της επιστήμης στην αντιμετώπιση των σημαντικότερων, κατά τη γνώμη σας, σύγχρονων προβλημάτων

 και 

β) στα ηθικά εφόδια του επιστήμονα που θα του επιτρέψουν να υπηρετήσει αυτό τον στόχο.



Θα  θέλαμε   να   προχωρήσουμε   σε  τρεις   παρατηρήσεις  : 
  

Παρατήρηση  Πρώτη :  

Στο  Α    ζητούμενο  του  παραπάνω  θέματος,  δεν  είναι  σαφές  αν  ζητείται  από  τους   μαθητές    να  παρουσιάσουν  το  ρόλο  που  έχει  σήμερα  η  επιστήμη  στην  αντιμετώπιση  των σημαντικότερων, κατά τη γνώμη τους, σύγχρονων προβλημάτων  ή  στο  ρόλο  που  μπορεί / πρέπει    να  διαδραματίσει  σήμερα     η  επιστήμη   στην  αντιμετώπιση  αυτών  των  προβλημάτων.

Παρατήρηση   Δεύτερη  

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Στην εποχή της τηλε-πείνας


 









Της Αλεξάνδρας Κορωναίου*


Οι φτηνές παραγωγές reality shows (ή, αλλιώς, τηλε - πραγματικότητας) εμφανίζονται στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’90 και στη συνέχεια προβάλλονται, με τις απαραίτητες προσαρμογές, σε 70 χώρες ανά τον κόσμο. Αποκορύφωμα το περίφημο Big Brother, εμπνευσμένο από το «1984» του Όργουελ, που σήμανε την «ανανέωση» του τηλεοπτικού τοπίου.Τα τηλεπαιχνίδια τύπου «Survivor» βασίζονται σε παλιές συνταγές των κινηματογραφικών ταινιών «καταστροφής ή αποκάλυψης», εκ των οποίων κάποιες έγραψαν ιστορία («Mad Max 2», «Οι 12 πίθηκοι», κ.ά.). Οι ήρωες καλούνται να επιβιώσουν μετά από μια ολοκληρωτική φυσική, κοινωνική, βιολογική ή τεχνολογική καταστροφή. Ρίζες αυτών των σεναρίων βρίσκουμε σε εσχατολογικές αντιλήψεις που κατακλύζουν τα μίντια περί του επερχόμενου «τέλους» του κόσμου…


Το ελληνικό «Survivor» προβάλλει ένα ανταγωνιστικό αθλητικό παιχνίδι στο οποίο ανώνυμοι και διάσημοι μαχητές, αποκομμένοι από το κοινωνικό περιβάλλον, διεκδικούν μέχρι «τελικής πτώσεως» το έπαθλο που συνήθως είναι η τροφή (πρόσφατα ήταν παστέλια ελληνικής παραγωγής).Το κοινό παρακολουθεί τις αντιδράσεις, τις αντοχές και τις συμπεριφορές των «μαχητών» συμμετέχοντας μέσω SMS που αποφέρουν κέρδη σε τηλεοπτικές/πολυεθνικές εταιρείες. Σταδιακά, ο ανταγωνισμός μεταξύ ομάδων και ατόμων οδηγεί στην ανάδειξη του νικητή μέσω της απόρριψης των άλλων, της ψυχολογικής ή σωματικής κατάρρευσης (που εξιτάρει τους θεατές), του τελικού αποκλεισμού.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Οι ερωτήσεις της ζωής

Αποτέλεσμα εικόνας για φερνάντο  σαμπατέρ



Του   Φερνάντο  Σαμπατέρ*

Αν θέλετε να συνοψίσουμε όλες τις μομφές κατά της φιλοσοφίας σε τέσσερις λέξεις, αρκούν οι εξής: δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Οι φιλόσοφοι πασχίζουν να μάθουν περισσότερα από τον καθένα για τα πιο απίθανα πράγματα, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά πολυλογάδες, οπαδοί μιας άσκοπης φλυαρίας.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η μεγάλη συρρίκνωση της επαφής των παιδιών με τη Φύση

















Πρόσφατα, η διεθνούς φήμης εταιρεία οικονομικού ελέγχου Price Waterhouse Coopers, ένας κάθε άλλο παρά ριζοσπαστικός οργανισμός, προειδοποίησε ότι ακόμα κι αν ο παρών ρυθμός μείωσης των αερίων θερμοκηπίου διπλασιαζόταν, σε παγκόσμιο επίπεδο, θα έπρεπε και πάλι να περιμένουμε μια μέση αύξηση της θερμοκρασίας κατά 6 βαθμούς Κελσίου μέχρι το τέλος του αιώνα. Για να περιοριστεί η αύξηση στους 2 βαθμούς, θα απαιτούνταν εξαπλασιασμός της μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα· κάτι που ξεπερνά κατά πολύ τις προθέσεις των σημερινών πολιτικών ιθυνόντων.